Kompjuteri kroz istoriju

Svakodnevno korišćenje kompjutera mnogima je olakšalo život. Kompjuteri su danas našli upotrebu u skoro svakoj oblasti života.

Pod pojmom “kompjuter” podrazumijeva se svaki uređaj koji je pomogao ljudima oko različitih proračuna i kalkulacija. Prema tome, prvi kompjuter je bio abakus koji je korišćen da se izračunaju najprostije matematičke operacije. Svi kompjuteri rade na način da im se unesu određene informacije, koje se procesuiraju i shodno njihovoj svrsi dobijaju se rezultati. Pa tako i na abakusu, pomjeranjem kuglica se mijenja njihov položaj, a prebrojavanjem se dobiju rezultati.

Današnji kompjuteri to rade elektronički, pa su u mogućnosti da obrade više operacija za kratko vrijeme. Sve informacije na kompjuteru su ustvari binarni kod, a binarni kod je kombinacija jedinica i nula koji daju tekst, sliku i zvuk.

Osim abakusa, istorija kompjutera počinje pojavom prvog elektronskog računara “ENIAC” (Electronic Numerical Integrator And Computer). Napravljen od vakuumskih cijevi, koje su bile prevelike pa je sam kompjuter težio 27 tona, a zauzimao je prostor od 167m2 . Koristio je 18 000 vakuumskih cijevi, kristalne diode, releje, otpornike, i kondenzatore, a trošio 150 KW struje. Izgrađen je za američku vojsku, a svrha mu je bila izračunavanje balističih tablica. “ENIAC” je kompjuter prve generacije.

Pocetak

Kompjuteri druge generacije su bili dosta manji, tiši i nisu trošili puno struje, a to je sve zahvaljujući pronalasku tranzistora koji je zamjenio vakuumske cijevi. Tranzistor su izumili Džon Bardin, Volter Bretejn i Vilijam Šokli za šta su i dobili Nobelovu nagradu za fiziku. Bušene kartice su se koristile za unos i ispis podataka, a tipični predstavnik računara druge generacije je IBM 1401.

Do razvoja kompjutera treće generacije dovelo je nekoliko značajnih inovacija. Otkrićem integrisanog kola i postavljanjem više tranzistora na njega počela je vladavina “IBM”. Poluprovodnička memorija, mikroprogramiranje, i uvođenje operativnih sistema je i danas od velikog značaja. Predstavnik ove generacije je IBM System/360.

Kompjuterima četvrte generacije je smanjena dimenzija, ubrzana obrada podataka, povećan kapacitet glavne i periferijske memorije, i imali su mikroprocesor koje je razvio Intel 1971. godine.

Najnovija istraživanja su usmjerena na minijaturizaciju i povećanja kapaciteta memorije, razvoj vještačke inteligencije, prepoznavanje uzoraka i komunikaciju govorom. Cilj je da računari budu sposobni da razumiju prirodni govor, da su sposobni da analiziraju cijele rečenice i da budu sposobni za samoorganizaciju.

Osnovne karakteristike razvoja računara od prve generacije do danas su:

  • povećanje brzine
  • povećanje memorije
  • povećanje širine magistrale
  • paralelno procesuiranje
  • niža cijena
  • manje dimenzije i manja potrošnja

Danas računar koristi skoro svako, i to više kao prijeku potrebu, nego u zabavne svrhe.